92 km dla dzieci z Domu Dziecka w Łoniowie. Miłosz Kaczor wraca na Główny Szlak Świętokrzyski

Redakcja
7 min. czytania

Dwa razy próbował pokonać Główny Szlak Świętokrzyski, ale za każdym razem coś stawało mu na drodze. Teraz Miłosz Kaczor wraca na trasę, by zmierzyć się z dystansem 92 km i jednocześnie wesprzeć podopiecznych Domu Dziecka w Łoniowie. Do akcji #KilometrDlaŁoniowa może dołączyć każdy – wystarczy przebiec, przejść lub przejechać na rowerze kilometr i wesprzeć zbiórkę symboliczną złotówką.

Skąd wziął się pomysł, żeby przebiec cały Główny Szlak Świętokrzyski właśnie po to, by wesprzeć dzieci z Domu Dziecka w Łoniowie?

Miłosz Kaczor: Pomysł, żeby przebiec cały Główny Szlak Świętokrzyski, pojawił się w mojej głowie już kilka dobrych lat temu, właściwie na samym początku mojej biegowej przygody. Dwa razy stawałem na jego starcie, niestety bez sukcesu. Za pierwszym razem, wskutek zgubienia przebiegu szlaku w okolicach miejscowości Dąbrowa, „uciekło mi” około 15 kilometrów. Za drugim razem pokonała mnie nasilająca się kontuzja ścięgna Achillesa. Mimo tych niepowodzeń chęć zmierzenia się z tym szlakiem nigdy we mnie nie wygasła. Wracam więc po raz trzeci, żeby spróbować wyrównać z nim rachunki!

Tym razem nie chciałem jednak, żeby było to po prostu kolejne wyzwanie sportowe. Chciałem nadać mu głębszy sens i ponownie pokazać, że poprzez bieganie, które przecież łączy ludzi, możemy wspólnie dokonywać naprawdę wielkich rzeczy. Cztery lata temu podczas mojego „Biegu na studia” z Sandomierza do Krakowa udało nam się zebrać prawie 10 000 zł na leczenie Bartoszka chorującego na SMA. Tamto doświadczenie pokazało mi, jak wiele można osiągnąć dzięki wspólnemu zaangażowaniu. Kierując się przekonaniem, że warto wspierać tych, którzy potrzebują pomocy, postanowiłem tym razem zebrać środki na rozwój sportowy podopiecznych Domu Dziecka w Łoniowie. Wierzę, że sport może być dla nich nie tylko sposobem na aktywne i zdrowe spędzanie czasu, ale również przestrzenią do rozwijania talentów, przełamywania własnych barier i spełniania marzeń.

Na co konkretnie zostaną przeznaczone zebrane pieniądze?

Miłosz Kaczor: Zebrane pieniądze zostaną przeznaczone na rozwój sportowy podopiecznych Domu Dziecka w Łoniowie. Konkretne przeznaczenie środków będzie zależało od wysokości zebranej kwoty i potrzeb dzieci. Chcielibyśmy móc sfinansować zakup potrzebnego sprzętu sportowego, strojów i ubrań, zapewnić im dostęp do treningów, zajęć czy dodatkowych szkoleń, a także pomóc w realizacji ich największych sportowych marzeń.

Zależy mi na tym, żeby te pieniądze nie były tylko jednorazowym wsparciem, ale realną inwestycją w rozwój dzieci i ich zainteresowań. Chciałbym pokazać im, że sport, choć czasami bywa trudny i wymaga wielu wyrzeczeń, potrafi dawać ogromną satysfakcję, uczy cierpliwości, konsekwencji i wiary we własne możliwości. A kto wie – być może dzięki temu wsparciu odkryjemy i pomożemy rozwinąć talent kogoś, kto w przyszłości osiągnie naprawdę wiele w sporcie!

Na czym polega akcja #KilometrDlaŁoniowa

Miłosz Kaczor: Akcja #KilometrDlaŁoniowa jest bardzo prosta i może dołączyć do niej dosłownie każdy. W sobotę 21 listopada wystarczy przebiec, przejść lub przejechać na rowerze choćby jeden kilometr, a następnie wesprzeć zbiórkę symboliczną złotówką za każdy pokonany kilometr. Oczywiście można wpłacić również dowolną, większą kwotę. Zasada jest prosta: 1 km = 1 zł.

Zachęcam również, żeby publikować swoje aktywności w mediach społecznościowych, dodawać hasztag #KilometrDlaŁoniowa i mnie oznaczać. Dzięki temu nie tylko pomożecie dzieciom, ale również dodacie mi otuchy i motywacji w najtrudniejszych momentach biegu. Chciałbym, żebyśmy pokazali, że sport naprawdę łączy ludzi, a nawet najmniejszy gest może stać się częścią czegoś znacznie większego. Ruszmy wszyscy na trening i pomagajmy! Bo ostatecznie nie chodzi o to, ile kilometrów pokonam ja. Chodzi o to, ile dobra uda nam się wspólnie zrobić. Niech towarzyszy nam motto: „Żyjąc dla siebie, tracisz życie, a żyjąc dla innych, zyskujesz je”.

Czy uważasz, że bieganie daje coś więcej niż satysfakcję z pokonania kolejnych kilometrów? Czy właśnie dlatego zdecydowałeś się wykorzystać swoją pasję, żeby pomóc innym?

Miłosz Kaczor: Oczywiście, że tak! Bieganie to dla mnie znacznie więcej niż tylko sport czy sposób na spędzanie wolnego czasu. Kiedy biegamy, chcemy poprawiać swoje wyniki, przełamywać własne słabości i przekraczać granice, które często sami sobie stawiamy. Z czasem przestajemy myśleć: „To jest niemożliwe”, a zaczynamy się zastanawiać: „Co muszę zrobić, żeby tego dokonać?”. I to podejście przenosi się również na codzienne życie, poza sportem. Uczymy się cierpliwości, systematyczności, wytrwałości i wiary we własne możliwości. Bieganie sprawia, że stajemy się lepszą wersją samych siebie.

Chciałbym właśnie to pokazać poprzez tę inicjatywę. Że sport może inspirować, motywować i dawać siłę nie tylko osobie, która go uprawia, ale również innym. Samo pokonanie 92 kilometrów będzie dla mnie dużym wyzwaniem, ale jeszcze większą satysfakcję da mi świadomość, że dzięki temu wysiłkowi wspólnie pomożemy dzieciom. Chciałbym, żeby jak najwięcej osób dołączyło do tej inicjatywy i przekonało się, że każdy może zrobić coś dobrego. Nie trzeba być zawodowym sportowcem ani pokonywać ultramaratonów. Wystarczy chcieć i działać razem!

Czy pokonanie GSS będzie dla Ciebie debiutem na takim dystansie czy już masz na swoim koncie ultra?

Miłosz Kaczor: Zdecydowanie nie będzie to mój debiut na dystansach ultra. Można powiedzieć, że właśnie od dłuższych biegów zaczęła się moja przygoda z bieganiem. Moim pierwszym startem był Zimowy Maraton Bieszczadzki. Po nim całkowicie wciągnęło mnie bieganie po górach i chciałem coraz więcej. Stopniowo wydłużałem dystanse – najpierw były biegi na około 60 kilometrów, później pierwsze próby pokonania Głównego Szlaku Świętokrzyskiego, następnie starty na ponad 100 kilometrów, w tym kultowa Łemkowyna 150 i bieg na 100 mil.

W końcu doszedłem do swojego dotychczasowego „szczytu ultra”, czyli wspomnianego już „Biegu na studia” z Sandomierza do Krakowa, na dystansie blisko 200 kilometrów. Było to ogromne wyzwanie, ale przede wszystkim wyjątkowe doświadczenie, ponieważ mogliśmy połączyć sport z pomocą drugiej osobie. Czy było rozsądne, żeby tak szybko wkręcić się w tak długie dystanse? Pewnie nie polecałbym każdemu takiego początku biegowej przygody! Nie mogę jednak powiedzieć, że nie było w tym czegoś wspaniałego. Zdecydowanie zaraziłem się wirusem ultra i do dziś nie potrafię się od niego uwolnić. A Główny Szlak Świętokrzyski? To wyzwanie, z którym mam jeszcze niewyrównane rachunki!

Udostępnij ten artykuł